Çayı bir miras
olarak görüyoruz.

"Babam çay ustasıydı. Sabahları henüz güneş bahçelere düşmeden kalkar, çantasıyla yola koyulurdu. Onu izleyerek büyüdüm — hangi yaprak 'birinci elek' olur, hangisi olmaz, koklayarak öğretirdi.

2007'de babamı kaybettim. Onun bana bıraktığı tek miras bu bilgisi ve Karadeniz'deki yakın dostluklarıydı. O sezon kararımı verdim: onun ustalığını koruyacak bir marka kuracağım — yaprağı bilen üretici Karadeniz'den, harmanı ben yaparım.

Bugün 1500'den fazla otel, restoran ve kafeye, on binlerce aileye çayımızı ulaştırıyoruz. Ama hâlâ her sabah aynı şeyi soruyorum kendime: 'Babam bu paketi raftan alır mıydı?' Cevap evet ise raflara çıkar."